Over

carin-aan-het-werk

Klei vormen met mijn handen. Mijn handen vormen de klei tot een beeld. Zonder plan of idee begin ik de klei te verplaatsen en ik verbeeld mijn gevoel. Klei verbeeld mijzelf. Mijn beelden vertellen mij wat mij beweegt en wat in mij om gaat. Deze ontdekking is voor mij van grote waarde.

Deze ontdekking deed ik vier jaar geleden. Tot dit moment wist ik niet beter dan dat ik als product -en tentoonstellingsontwerper, voordat ik iets ging maken, tot in detail mijn product, idee of concept uitwerkte om het vervolgens te realiseren. Het proces van het uitdenken was altijd de leukste fase; de materialen verleidden mij telkens weer tot het doen van ontdekkingen en soms uitvindingen. In deze fase van het ontwerpproces was er ‘ruimte’ om mezelf te verrassen en kon het nog ‘van alles’ worden.Het realiseren van mijn ideeën maakte me handig met gereedschappen. Maar alles wat ik maakte was een toets aan mijn eigen verbeelding over hoe ik het ‘bedacht had’. De beleving van het ‘ontdekken en het intuïtief laten gebeuren’ was uit het resultaat verdwenen.

Met het maken van kleibeelden kan ik hoofd en hart wel met elkaar verbinden. Het ‘niet kunnen beredeneren’ en het ‘laten gebeuren’ staat centraal en geeft veel inzicht en voldoening. Mijn beelden zijn de uiting van een moment, maar mijn ‘vormentaal’ geeft een ‘herkennen’. Een vertrouwd gevoel wordt door mijn beelden aangeraakt. Dikwijls zoeken mensen naar woorden die de verbeelding in henzelf oproept. Iets universeels persoonlijk duiden. Het maakt mij blij dat ik mensen een visuele aanleiding kan aanreiken om te kijken en te beleven.